پند زندگی

گاه از تقدیر می ترسم که من کافر شوم

یا به این چندین صباح عمرشاید خر شوم

وای از این فریادها کافی است تاکی در جهان

بشنوم فریاد وآهی ورنه باید کر شوم

زندگی این است سبقت بهرمال اندوختن؟

کاش درسبقت در این آوردگاه آخر شوم

این زبان در کام، از روز ازل در حبس شد

ترسم از آن است روزی از برایش در شوم

می دهد پندی مرا آموزگارم ؛ زندگی

از بدی پرهیز کن باید که من بهتر شوم

اوج لذتها که شادی هیچ تمکینم نکرد

می شود گاهی که با اندوه همبستر شوم

آرزو دارم که در باران شادی های غیر

گام بردارم که شاید زیر شادی تر شوم

عمر خود چون سرخ گل پرپر نمودم تا کنون

زرد رو خوانی مرا ای بی خبر تا زر شوم

شعر از متین اسعد-(کاوه خسروی)

دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت...