کوه من باش که باران خود آغاز کنم

کاش یکروز دل از بند زمین باز کنم

مثل یک ابر به دنبال تو پرواز کنم

گریه ابر به شوق دل کوهستان است

کوه من باش که باران خود آغاز کنم

باد ایام اگر از تو جدایم نکند

تا ابد گریه ی خود با غم تو ساز کنم

کاش می شد به دل سنگی تو راهی یافت

تا که از عشق نهان چشمه ای سرباز کنم

فصل ادغام تو با عشق مفصل می شد

غزل عشق تورا گلشن ایجاز کنم

و........

کاوه خ

دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت...